a view to a kill

De Dordtselaan. Op de bovenste verdieping van een flat mocht ik een nacht komen tukken. Er woont daar een man die Wassenaar inruilde voor Zuid. Het uitzicht is voortreffelijk, zo ook de kookkunst van deze persoon. De beste man ziet een toekomstige link tussen Kop van Zuid, Rijnhaven, de Kaap, Afrikaanderplein en Maashaven. Eten zal datgene zijn wat volgens hem de gebieden met elkaar gaat verbinden. Eten staat voor leven, dus wie weet gaat hij gelijk krijgen. Hij heeft zich in ieder geval enorm uitgesloofd in zijn keuken. In de Dordtselaanflat van architect S. van Embden uit 1953 huurt hij drie woningen. Van twee woningen heeft hij een gemaakt waar hij zelf in woont en de derde woning ernaast is voor (buitenlandse) gasten. Op Zuid bestaat sinds dit jaar daardoor een artist in residence die niet voor niks ‘a View with a Room’ heet.

Op Zuid heb je onder meer al een gastenverblijf voor (buitenlandse) kunstenaars aan de Talingstraat in stichting BAD. Maar voor dit gastenverblijf op de negende verdieping, zullen voornamelijk buitenlandse schrijvers, filosofen, fotografen en andere vrijdenkers uitgenodigd worden. Ik heb de eer gehad om als Noorderling van de Rotterdamse rivier in dat jaren vijftig flatje te mogen verblijven. Als je naar buiten kijkt is het eerste dat opvalt, de verrassende hoeveelheid bomen die Rotterdam Zuid in zijn bezit heeft.

Goed, Zuid is voor mij niet nieuw. Vroeger ging ik naar school op Zuid, bij de Slinge (vlakbij de modewinkel van Coen Moulijn) en later aan de Quackstraat in Charlois. Aangezien het metrostation Maashaven pal voor de deur van de flat te bewonderen is, moest ik veel terugdenken aan de beruchte tramlijn 2, die ik vanaf hier moest nemen. Tram 2 was altijd een gedoe met een hoop kattenkwaad, als je begrijpt wat ik bedoel. Dit gold tevens voor de RET bussen nummers 70 en 77 van de metrohaltes Zuidplein en Slinge verderop. Door mijn schooljaren in mijn (latere) tienertijd heb ik toch altijd een zwak voor Zuid gehouden.

De man uit Wassenaar heeft allerlei ideeën voor het (persoonlijk door hem omgedoopte) Maashavenplein dat tussen het metrostation en de flat ligt. Dan runt hij ook nog het ‘Theater aan de Laan’ aan de zijkant van de flat op de Dordtselaan 19. Kortom, lekker bezig dus. Hij vertelde mij het verhaal dat het Maashavenpleintje en het metrostation als de poort naar Zuid fungeert, aangezien er dagelijks veel (buitenlandse) nieuwkomers uitstappen, voor goedkope woonruimte. Je kan dus ook zeggen dat deze omgeving de poort naar Nederland is. De Maashaven blijft daardoor een echte haven. Mensen van ver spoelen daar aan. Oftewel, een toplocatie voor een gastenverblijf.

Ook wel een ironische locatie, aangezien er vroeger een commissie aan te pas moest komen als je aan de Dordtselaan wilde wonen. Dan kwam de commissie kijken waar je woonde om te zien of je wel proper genoeg was. Om bij ‘hun’ deftige Dordtselaan te mogen horen.

In de naam zit al een verwijzing. Het is altijd al een soort poort geweest: de Dordtselaan is samen met de Dordtsestraatweg de oude weg richting Dordrecht. En volgens Wikipedia heeft Keizer Napoleon zich al met de Dordtsestraatweg lopen bemoeien. Inmiddels is de Dordtselaan ook bekend vanwege de Tour de France. Het blijft dus een chique bedoening daar.

Eric Dullaert praat in ieder geval deftig, terwijl hij gek is op straattaal. Maar ja, dat ‘ken ook nie anders als je daaro woon’. Eric, die kill is ok…

foto (boven): Tim Boric, 1983
foto (onder): postcard, Dordtselaanflat

verhuisbericht

Ik denk wat aan de stad
die ik onlangs heb verlaten
er is een boel vertiefstraalt
en dat had in in de gaten

er is ook wel wat goed aan
dat ben ik nu aan het leren
althans dat moet nog gaan beginnen,
ik moet rustig aan proberen

alles in perspectief te zien
het rolt zich almaar uit
duizenden kanten op, tja
en daar maak ik dan chocola van

mijn fiets schoot over binnenweg
en buytenweg en weena
ik stak door over de lijnbaan—
nu loop ik op de lijnbaansgracht

langs leidseplein en nes
tot ziens café de fles,
hallo kat in de wijngaert
tot strakkies, goede nacht

 

Neapolis video

Check out the Neapolis video…

Rotterdam 2040

Rotterdam 2040 is online. Go see!

Neapolis

My new ongoing project Neapolis is online. Check it out!

www

Soon the HuMobisten will post weekly again. Or maybe even daily, who knows.
Rufus and I just had a huge talk about our blog. And we want to let it shine again. In the meantime we’re under construction, since the year 2000.

picture: our first website ‘everyone can be Under Construction’, 2000

Now screening

Rotterdam 2040 draait iedere dag volgens het volgende schema in TENT:

11.00 – 12.35 u
12.45 – 14.20 u
14.30 – 16.05 u
16.15 – 17.50 u

Some premiere pics? And here a nice review.

spreekbeurt

Potsie!

Moet ik even uw aandacht:

Deze week doe ik per ongeluk en bij wijze van HOGE uitzondering twee keer mee aan ‘een ding’ waarbij mijn mening door mezelf zal worden voorgelezen vanaf (vermoedelijk) een vel papier.

De eerste keer zal dat dus plaatsvinden in Arnhem, en wel a.s. donderdag te Theater a/d Rijn in het kader van en onder de bijzondere noemer ‘Dictaaltuur’ een soort onderdeel van een onderdeel van een zijgeprogrammeerd extra podium. Stefan Tijs speelt dan ook nog een (niet te onderschatten!) bijrol. Of, nou ja, die bijrol is eigenlijk dus WEL te onderschatten (en zeer eenvoudig ook!), maar ik probeer u middels deze bijzin toch op andere ideeën te brengen omtrent de waardering van zijn performance.

En dan heb ik het nog niet eens over de tweede keer, die namelijk a.s. vrijdag plaats heeft en wel in WORM ter glorification van de NO LIMIT avond ‘THE AMAZING RISE OF PHOTOSHOP’, of de THE AMAZING RISE OF PHOTOSHOP avond ‘NO LIMIT’, dat is me in het geheel niet duidelijk. Wel zal ik een en ander over Photoshop vertellen. Wat het is, wat het niet is, wat het helemaal niet mee heeft te maken, wat er aan heeft en wat het goed voor is.

Komen dus! (het kost wat, maar het wast dan ook een berg!)

mistroostig #1

Het Facebook is een beste plek. Het meeste erop is natuurlijk… eh, tja… hoe zeg je dat? ‘overbodig’(?) of ‘overbodig en daarom juist wel aardig’. Anyway, daar ga ik niet over. Om de zoveel tijd zie je echter iets op dat platform waarvan je denkt ‘dit had ik toch niet willen missen’. En over precies zoiets gaat deze post dus. Want wat ik onlangs (zojuist eigenlijk) tegenkwam op dat malle Facebook was wel zo prachtig. Ik ging even dood toen ik het bekeek. Maar ik zou net zo goed kunnen zeggen ‘ik leefde even toen ik het bekeek’.

Het gaat allemaal om het gedicht ‘Ben Ali Libi’ van superheld Willem Wilmink, voorgedragen door de minstens zo grote held Joost Prinsen. Onder mijn aandacht gebracht door Dorien Rozendaal, die er op haar beurt de lieve opdracht ‘sta even stil bij 4 mei’ bij heeft getikt. Op die manier maakt juffie Rozendaal handig gebruik van het gedicht en laat je bij de krachtterm ‘4 mei’ behalve aan een ‘Nederland in oorlog met de nazi’s’, of ‘op zolder verstopte Joden’ denken aan vrijheid en verdraagzaamheid in het algemeen en de waarde van de democratie in het bijzonder.

De democratie als onze favoriete staatsvorm ligt de laatste tijd nogal onder vuur. Intellectuelen van verschillend pluimage (theatermakers, schrijvers, filmmakers, vrijdenkers) zetten er vaker en vaker vraagtekens bij. Logisch en terecht ook, het gaat niet per se goed. Maar ligt dat niet gewoon aan de gedragingen van ‘de mens onder druk’ en niet aan de staatsvorm? Die-hards werpen dan tegen dat het niet uitmaakt waar het aan ligt, maar dat er sprake is van een onomkeerbaar ‘niet kunnen omgaan met de vrijheid die bij democratie hoort’. En daar zit jammer genoeg zeker wat in.

Maar, en daar gaat dit stukje natuurlijk over, daar moeten sommige verstandige mensen op hun beurt een beetje van huilen. Net als Prinsen in dit prachtige filmpje. Ik heb ’t hem niet gevraagd, hij zou ook kunnen huilen om Wilmink die er niet meer is om het soort coupletten te schrijven die je eigenlijk niet zonder brok in de keel kan voordragen. Of vanwege iets heel anders. Maar ik vermoed van niet.

Nou ja, ik heb er al te veel over gezegd. Bekijk en oordeel zelf: hier.

de post die je wist dat zou komen…

Het platte Nederland, dat ben ik op den duur maar gaan omarmen. Het Nederland van De Rijdende Rechter, de Voice en Frans Bauer, het Nederland van een dagje Efteling, knakendag bij Sparta en troep verkopen op Koninginnedag. Het Nederland van volle Pathé Theaters en lege filmhuizen, het Nederland waarbinnen werkelijk ELK dingetje dat ‘anders’ is (een fiets zonder remmen, een gekke muts, Vans), uiteindelijk verandert in een breed gedragen nieuwe ‘counter-cultuur’, een Nederland zonder schaamte, zonder smaak en vooral zonder idee. Een Nederland waarvan ca. tachtig procent van de inwoners de taal niet machtig is. Maar een Nederland dat wèl keihard om zichzelf kan lachen. Een Nederland van dikkertjes en dommerds, een Nederland waar ster-advocaten zichzelf uiteindelijk verliezen en als vaste gasten bij RTL Boulevard figureren en een land waarin begaafde dichters niet kunnen overleven zonder Waku Waku.

Ik heb geleerd maar te gaan houden van de dingen die me vroeger beangstigden, aangezien 1. ze nooit meer terugveranderen en 2. ik dingen niet per se moet schuwen, alleen maar omdat ik me beter voel dan de rest.

Hield ik altijd al van dit crazy land? Nee! Ook ik had mijn bedenkingen bij dat domme gedoe. Maar wat blijkt; deze laatste crisis (behalve een financiële ook een identiteitscrisis) dreef de verschillen zó ver uit elkaar, dat ik me nergens meer echt thuis voelde, niet bij televisieprogramma’s over mensen die aan obesitas lijden en ‘binnen 6 maanden 100 kilo moeten afvallen!’, maar al helemaal niet bij debatten waar ik me groen en geel erger aan elke mening die zogenaamd ter zake doet. Multatuli’s gevleugelde tekstregel ‘Een ruiter viel van zijn paard, sindsdien noemde iedereen die van een paard viel zich een ruiter’ kwam vaker dan eens bij me op. Niet alleen bij debatten, maar ook bij talkshows, in galeries en op tentoonstellingen, bij concerten en in theater-foyers, waar het publiek na de voorstelling elkaar nog zonodig even moet uithoren over het zojuist geziene. De onzin die je dan te horen krijgt is dikwijls dodelijk! En dan heb ik het nog niet eens over de meningen van die ‘voedsel-terroristen’ die stiekem boos zijn als jij een whopper bestelt, omdat zij straks mee moeten betalen als jij kanker krijgt, maar zich een ongeluk schrikken als ze je in de eco-supermarkt tegenkomen ‘omdat jij daar helemaal niet thuishoort’. Dat hokjes-denken als vervanger van die zuilen die iedereen zo mist, kap daar nu toch eens mee!

Het is niet zo gek dat ik, met mijn natuurlijk aangeboren voorlopersrol, eerder wegstap van het zogenaamd elitaire Nederland (dat in werkelijk een conservatieve bende is waar je ‘u’ tegen zegt), maar dat ze dan ook nog eens achter me aan rennen om me terug te roepen als ik bijvoorbeeld gratis en puur voor mijn eigen lol in een Koningsnummer-videoclip verschijn, denk ik ‘dit hoeft niet, jongens… laten we elk ons eigen weg gaan!’. Het bizarste vind ik nog dat ik mijn liefde en fascinatie voor het Koningshuis vaker dan eens heb uitgesproken, terwijl ‘zij’ hun afgrijzen voor datzelfde koningshuis ineens lijken te zijn vergeten. Maar het gekste is natuurlijk niet dat mensen mij op de vingers tikken, maar dat ze ineens allemaal een mening hebben over dit ding dat duidelijk niet voor hun bedoeld is. Want waarom voelen ze zich nu ineens allemaal aangesproken als het om een fucking kroning gaat die, dat zijn ze dan ineens vergeten, natuurlijk een bijzondere schertsvertoning is? Een RTL-kroning voor een lintjesknipper! (ik zie dat persoonlijk anders, maar als ik me eens in hen verplaats…). Die fijnzinnige salon-wereldverbeteraars hebben toch ook geen mening over hoe een Champions League finale in beeld wordt gebracht, het kapsel van Marianne Weber, of over de set-dressing van het Big Brother huis? Waarom dan dit lied ineens zo persoonlijk nemen, waarom wil je je dan ineens bij het volk scharen, juist wanneer het om een fucking ‘kroning’ gaat? Serieus, hebben jullie niets beters te doen? Of nou ja, niets ‘anders’?