Neapolis video

Check out the Neapolis video…

Rotterdam 2040

Rotterdam 2040 is online. Go see!

Neapolis

My new ongoing project Neapolis is online. Check it out!

www

Soon the HuMobisten will post weekly again. Or maybe even daily, who knows.
Rufus and I just had a huge talk about our blog. And we want to let it shine again. In the meantime we’re under construction, since the year 2000.

picture: our first website ‘everyone can be Under Construction’, 2000

Now screening

Rotterdam 2040 draait iedere dag volgens het volgende schema in TENT:

11.00 – 12.35 u
12.45 – 14.20 u
14.30 – 16.05 u
16.15 – 17.50 u

Some premiere pics? And here a nice review.

spreekbeurt

Potsie!

Moet ik even uw aandacht:

Deze week doe ik per ongeluk en bij wijze van HOGE uitzondering twee keer mee aan ‘een ding’ waarbij mijn mening door mezelf zal worden voorgelezen vanaf (vermoedelijk) een vel papier.

De eerste keer zal dat dus plaatsvinden in Arnhem, en wel a.s. donderdag te Theater a/d Rijn in het kader van en onder de bijzondere noemer ‘Dictaaltuur’ een soort onderdeel van een onderdeel van een zijgeprogrammeerd extra podium. Stefan Tijs speelt dan ook nog een (niet te onderschatten!) bijrol. Of, nou ja, die bijrol is eigenlijk dus WEL te onderschatten (en zeer eenvoudig ook!), maar ik probeer u middels deze bijzin toch op andere ideeën te brengen omtrent de waardering van zijn performance.

En dan heb ik het nog niet eens over de tweede keer, die namelijk a.s. vrijdag plaats heeft en wel in WORM ter glorification van de NO LIMIT avond ‘THE AMAZING RISE OF PHOTOSHOP’, of de THE AMAZING RISE OF PHOTOSHOP avond ‘NO LIMIT’, dat is me in het geheel niet duidelijk. Wel zal ik een en ander over Photoshop vertellen. Wat het is, wat het niet is, wat het helemaal niet mee heeft te maken, wat er aan heeft en wat het goed voor is.

Komen dus! (het kost wat, maar het wast dan ook een berg!)

mistroostig #1

Het Facebook is een beste plek. Het meeste erop is natuurlijk… eh, tja… hoe zeg je dat? ‘overbodig’(?) of ‘overbodig en daarom juist wel aardig’. Anyway, daar ga ik niet over. Om de zoveel tijd zie je echter iets op dat platform waarvan je denkt ‘dit had ik toch niet willen missen’. En over precies zoiets gaat deze post dus. Want wat ik onlangs (zojuist eigenlijk) tegenkwam op dat malle Facebook was wel zo prachtig. Ik ging even dood toen ik het bekeek. Maar ik zou net zo goed kunnen zeggen ‘ik leefde even toen ik het bekeek’.

Het gaat allemaal om het gedicht ‘Ben Ali Libi’ van superheld Willem Wilmink, voorgedragen door de minstens zo grote held Joost Prinsen. Onder mijn aandacht gebracht door Dorien Rozendaal, die er op haar beurt de lieve opdracht ‘sta even stil bij 4 mei’ bij heeft getikt. Op die manier maakt juffie Rozendaal handig gebruik van het gedicht en laat je bij de krachtterm ‘4 mei’ behalve aan een ‘Nederland in oorlog met de nazi’s’, of ‘op zolder verstopte Joden’ denken aan vrijheid en verdraagzaamheid in het algemeen en de waarde van de democratie in het bijzonder.

De democratie als onze favoriete staatsvorm ligt de laatste tijd nogal onder vuur. Intellectuelen van verschillend pluimage (theatermakers, schrijvers, filmmakers, vrijdenkers) zetten er vaker en vaker vraagtekens bij. Logisch en terecht ook, het gaat niet per se goed. Maar ligt dat niet gewoon aan de gedragingen van ‘de mens onder druk’ en niet aan de staatsvorm? Die-hards werpen dan tegen dat het niet uitmaakt waar het aan ligt, maar dat er sprake is van een onomkeerbaar ‘niet kunnen omgaan met de vrijheid die bij democratie hoort’. En daar zit jammer genoeg zeker wat in.

Maar, en daar gaat dit stukje natuurlijk over, daar moeten sommige verstandige mensen op hun beurt een beetje van huilen. Net als Prinsen in dit prachtige filmpje. Ik heb ’t hem niet gevraagd, hij zou ook kunnen huilen om Wilmink die er niet meer is om het soort coupletten te schrijven die je eigenlijk niet zonder brok in de keel kan voordragen. Of vanwege iets heel anders. Maar ik vermoed van niet.

Nou ja, ik heb er al te veel over gezegd. Bekijk en oordeel zelf: hier.

de post die je wist dat zou komen…

Het platte Nederland, dat ben ik op den duur maar gaan omarmen. Het Nederland van De Rijdende Rechter, de Voice en Frans Bauer, het Nederland van een dagje Efteling, knakendag bij Sparta en troep verkopen op Koninginnedag. Het Nederland van volle Pathé Theaters en lege filmhuizen, het Nederland waarbinnen werkelijk ELK dingetje dat ‘anders’ is (een fiets zonder remmen, een gekke muts, Vans), uiteindelijk verandert in een breed gedragen nieuwe ‘counter-cultuur’, een Nederland zonder schaamte, zonder smaak en vooral zonder idee. Een Nederland waarvan ca. tachtig procent van de inwoners de taal niet machtig is. Maar een Nederland dat wèl keihard om zichzelf kan lachen. Een Nederland van dikkertjes en dommerds, een Nederland waar ster-advocaten zichzelf uiteindelijk verliezen en als vaste gasten bij RTL Boulevard figureren en een land waarin begaafde dichters niet kunnen overleven zonder Waku Waku.

Ik heb geleerd maar te gaan houden van de dingen die me vroeger beangstigden, aangezien 1. ze nooit meer terugveranderen en 2. ik dingen niet per se moet schuwen, alleen maar omdat ik me beter voel dan de rest.

Hield ik altijd al van dit crazy land? Nee! Ook ik had mijn bedenkingen bij dat domme gedoe. Maar wat blijkt; deze laatste crisis (behalve een financiële ook een identiteitscrisis) dreef de verschillen zó ver uit elkaar, dat ik me nergens meer echt thuis voelde, niet bij televisieprogramma’s over mensen die aan obesitas lijden en ‘binnen 6 maanden 100 kilo moeten afvallen!’, maar al helemaal niet bij debatten waar ik me groen en geel erger aan elke mening die zogenaamd ter zake doet. Multatuli’s gevleugelde tekstregel ‘Een ruiter viel van zijn paard, sindsdien noemde iedereen die van een paard viel zich een ruiter’ kwam vaker dan eens bij me op. Niet alleen bij debatten, maar ook bij talkshows, in galeries en op tentoonstellingen, bij concerten en in theater-foyers, waar het publiek na de voorstelling elkaar nog zonodig even moet uithoren over het zojuist geziene. De onzin die je dan te horen krijgt is dikwijls dodelijk! En dan heb ik het nog niet eens over de meningen van die ‘voedsel-terroristen’ die stiekem boos zijn als jij een whopper bestelt, omdat zij straks mee moeten betalen als jij kanker krijgt, maar zich een ongeluk schrikken als ze je in de eco-supermarkt tegenkomen ‘omdat jij daar helemaal niet thuishoort’. Dat hokjes-denken als vervanger van die zuilen die iedereen zo mist, kap daar nu toch eens mee!

Het is niet zo gek dat ik, met mijn natuurlijk aangeboren voorlopersrol, eerder wegstap van het zogenaamd elitaire Nederland (dat in werkelijk een conservatieve bende is waar je ‘u’ tegen zegt), maar dat ze dan ook nog eens achter me aan rennen om me terug te roepen als ik bijvoorbeeld gratis en puur voor mijn eigen lol in een Koningsnummer-videoclip verschijn, denk ik ‘dit hoeft niet, jongens… laten we elk ons eigen weg gaan!’. Het bizarste vind ik nog dat ik mijn liefde en fascinatie voor het Koningshuis vaker dan eens heb uitgesproken, terwijl ‘zij’ hun afgrijzen voor datzelfde koningshuis ineens lijken te zijn vergeten. Maar het gekste is natuurlijk niet dat mensen mij op de vingers tikken, maar dat ze ineens allemaal een mening hebben over dit ding dat duidelijk niet voor hun bedoeld is. Want waarom voelen ze zich nu ineens allemaal aangesproken als het om een fucking kroning gaat die, dat zijn ze dan ineens vergeten, natuurlijk een bijzondere schertsvertoning is? Een RTL-kroning voor een lintjesknipper! (ik zie dat persoonlijk anders, maar als ik me eens in hen verplaats…). Die fijnzinnige salon-wereldverbeteraars hebben toch ook geen mening over hoe een Champions League finale in beeld wordt gebracht, het kapsel van Marianne Weber, of over de set-dressing van het Big Brother huis? Waarom dan dit lied ineens zo persoonlijk nemen, waarom wil je je dan ineens bij het volk scharen, juist wanneer het om een fucking ‘kroning’ gaat? Serieus, hebben jullie niets beters te doen? Of nou ja, niets ‘anders’?

Reconquista

Het is weer Rotterdam 2040 tijd. Gyz komt in mei met de première van zijn eigen boekverfilming en ik maak zijn titels en ‘campagne design’. De té goeie Rotterdamse archiefbeelden vliegen ons weer om de oren dus. Wat te denken van deze helaas (op Cinerama en Lantaren/Venster na) uitgestorven dinosauriër: de Rotterdamse niet-mega-bioscoop. In dit geval: (de) ‘Alhambra’.

Alhambra, waar ondergetekende ‘Als u begrijpt wat ik bedoel’, ‘The Dark Crystal’ en ‘The secret of Nymh’ nog heeft mogen zien. Alhambra, de bios die als eerste de term Riksbios coinde (naar binnen voor een rijksdaalder) en de bioscoop met de trappetjes die AL-TIJD(!) naar pis stonken. Junkies en zwervers, moet u weten, mochten destijds net als de echte mensen gewoon loslopen door het stadscentrum en die lui deden hun behoefte nu eenmaal het liefst in het trappenhuis van Alhambra.

Tegenwoordig vind je er een reeds vier jaar leegstaand pand waar de Kinko’s een kleine tien jaar heeft gezeten en even verderop het dynamische ‘Rotterdam Info’, waar je met je vragen over deze ingewikkelde metropool heen kan. Ik zou wel eens willen weten waarom de Corso, de Thalia, de NRC Cineac, Lumière, Kriterion —en Gyz weet er vast nog wel wat te noemen— eigenlijk allemaal opgehouden zijn te bestaan. Dat ga ik ze morgen eens vragen.

photo: John Riper

As Tears Go By

Cokkie Snoei invites you to the opening of As Tears Go By,
a group show by 70 artists.

We hope to welcome you with a drink at the opening of this unique and challenging show on Sunday the 24th of February between 16:00 and 19:00.

Philip Akkerman, Frances Alleblas, Gijs Assmann, Heike Kati Barath, Norbert Bisky, Merijn Bolink, Hans Citroen, Adam Colton, Lisa Couwenbergh, Noëlle Cuppens, Jimi Dams, Marco van Duyvendijk, Anneke van der Eerden, Elza Jo, Pam Emmerik, Frans Franciscus, Marliz Frencken, Milou van Ham, Koen Hauser, Femke van Heerikhuizen, Scarlett Hooft Graafland, Pieter Hugo, Anya Janssen, Esther Janssen, Jeroen Jongeleen, Gerald van der Kaap, Michael Kirkham, Paul Kooiker, Maartje Korstanje, Juul Kraijer, Anouk Kruithof, Wilma Kuil, Pieter Kusters, Daniëlle Kwaaitaal, Raoul de Lange, Erik van Lieshout, Axel Linderholm, Phoebe Maas, Keetje Mans, Ben Merris, Sands Murray-Wassink, Paul Nassenstein, Kim van Norren, Pim Palsgraaf, Helma Pantus, Micha Patiniott, Elena Pereira, Marisa Rappard, Peter Redert, Francisco Reina, Wouter van Riessen, Isabella Rozendaal, Zina Sarogua Wiwa, Schilte & Portielje, Johanna de Schipper, Lydia Schouten, Bert Sissingh, Tracey Snelling, Lily van der Stokker, Henk Tas, Joost van den Toorn, Koen Vermeule, Eveline Visser, C. A. Wertheim, Co Westerik, Justin Wijers, Sylvie Zijlmans & Hewald Jongenelis, Maja Zomer, Bas Zoontjens, Ina van Zyl and Gyz La Rivière.

picture: Kim van Norren